Pages

December 11, 2012

Insomnia on Teenage Girls

Do you know what insomnia does to a sentimental and an emotional girl? It forces her to cry her heart out, and that's exactly what I'm going to do. I know I've been a moaning little girl lately in terms of my senior year, but I can't help it. I've known all my friends my entire life, went to the same school since my existence and now, everything is coming to an end. Perhaps it's just a beginning, but you know what I mean. It's crazy, unreal even, I know that a lot of people went and are now going through what I am facing, and everyone seems to be taking it so easy. That I can't do. 'Cause I know what will happen once I'm out of highschool: I'll be having this huge gap in my life, I'll live with a broken heart and miss everyone so much.

Uykusuzluğun duygusal bir kız üzerinde nasıl bir etki yarattığını biliyor musunuz? Onu, içindekileri boşaltmaya zorluyor, ve ben de aynen bunu yapacağım. Son zamanlarda, son senemle ilgili mızmız küçük bir kız olduğumun farkındayım, fakat elimde değil. Arkadaşlarımı hayatım boyunca tanıyordum, var olduğum süreden beri aynı okuldayım, ve şimdi, her şey sona eriyor. Belki de bu sadece bir başlangıç ama ne demek istediğimi anlamışsınızdır. Bu delice, gerçek olamayacak bir şey hatta, birçok insanın benim geçtiğim yollardan önceden ve şu an geçtiklerini biliyorum, ama herkes bütün bunları çok hafife alıyor. Ben bunu yapamam. Çünkü lise bittikten sonra hayatımın nasıl olacağını biliyorum: Hayatımda inanılmaz bir boşluk olacak, kalbimde bir buruklukla herkesi çok özleyeceğim.






























I never thought being a senior could bring such a difference to my life. I still don't feel like one, my heart and soul is still 2 years old. And just as I'm struggling under the many responsibilities of being a Turkish student and even a girl, I'm having this mixed feelings towards everything. I used to hate highschool, and I know for sure that I won't miss the whole concept of it. I will just miss my friends, the memories and times we shared together. My class has around 250 -I still don't know the exact number- students, and I haven't met them in person with many of them, and truth to be told, I couldn't care less. My school is messed up, people are fake and friendships are not real. I want my relationships to be an exception. I know that means putting greater responsibilities towards myself in order to keep in touch with my friends, but I have to, I know that I can't just let them go. You might think that I'm overreacting or something, but I mean every word I'm saying, our culture makes us very sentimental and friendly and warm unlike some others, and I really like that. Happiness is only real when shared. 

Son sınıf olmanın hayatıma bu kadar değişiklik getireceğini tahmin edemezdim. Halen son sınıf gibi hissetmiyorum, kalbim ve ruhum hala 2 yaşında. Bir Türk öğrencisi ve hatta kızı olmanın getirdiği sorumluluklar altında debelenirken, bir de her şeye karşı bu garip duyguları yaşıyorum. Liseden, nefret ederdim, ve biliyorumki bütün bu lise konseptini hiç özlemeyeceğim. Sadece arkadaşlarımı, yaşadığımız anları özleyeceğim. Dönemim yaklaşık 250 kişi -hala tam sayıyı bilmiyorum-, ve ben birçoğuyla tanışmadım bile, gerçeği söylemek gerekirse bu daha az umrumda olamazdı. Okulum berbat durumda, insanlar sahte ve arkadaşlıklar gerçek değil. Ben, kendi ilişkilerimin bir istisna olmasını istiyorum. Biliyorum ki bu, arkadaşlarımla kopmamak için kendime yüklediğim bir başka sorumluluk, ama bunu yapmak zorundayım, onları bırakamayacağımı biliyorum. Benim abarttığımı falan düşünüyor olabilirsiniz ama dediğim her şeyde ciddiyim, kültürümüz bizi sıcakkanlı, arkadaş canlısı ve birbirine bağlı insanlar yapıyor ve ben bunu çok seviyorum. Mutluluk, sadece paylaşıldığında gerçektir.































In my 4 years of Highschool, I met many people, both because I wanted and also because I had to. Every person is just another experience, another story, another dream, another fear, another smile. With each person that came into my life, I got something from them and grew to be myself. Now that I'm looking back at those times, I realise that I didn't see the change when I was having it but now it all makes sense. I couldn't be myself if I didn't meet the people I met during this period, didn't experience the things that I did and didn't expand my horizon as I have. I'm so glad that I always had someone by my side while I was struggling to find my identity, and I hope that continues in the future, 'cause I still don't know so many things about myself.

4 yıllık Lise hayatımda, birçok insanla tanıştım, hem istediğim, hem de zorunlu olduğum için. Her insan farklı bir deneyim, farklı bir hikaye, başka bir hayal, farklı bir korku, başka bir tebessüm. Hayatıma giren her insanla, kendime bir şeyler ekledim. Şimdi geriye baktığımda, değişikliği yaşarken bunun farkında olmadığımı görüyorum, fakat şu an her şey yerine oturuyor. Bu zamanda tanıştığım insanlarla tanışmasaydım, kendim olamazdım, yaşadıklarımı yaşamasaydım ve ya ufkumu genişletmeseydim. Kişiliğimi bulmaya çabalarken yanımda her zaman birinin olmasından dolayı inanılmaz minnettarım, ve umarım bu böyle devam eder, çünkü halen kendim hakkında birçok şeyi bilmiyorum.


Even though I shared countless memories -and I still do it now- with my friends, I'm afraid that this all happened because it was supposed to. You know, not because of the bonds we share, but so that we weren't alone during the school hours and stuff. Even the thought makes me feel sad, because the situation is not like this for me. Anyways, I think I'm done writing for today since insomnia is finally letting my eyes get smaller. So I'll leave in a couple of seconds.

Her ne kadar arkadaşlarımla sayısız şey paylaşmış olsam -ve hala da paylaşıyorum-, bütün bunların zorunluluk nedeniyle olduğu düşüncesinden korkuyorum. Bilirsiniz, arkadaşlık bağımız nedeniyle değil de hani yalnız kalmamak için falan. Düşüncesi bile beni üzüyor, çünkü bu durum benim için böyle değil. Her neyse, sanırım bugünlük bu kadar yazacağım, uykusuzluğum sonunda gözlerimin kapanmasına izin veriyor. Birkaç saniyeye gidiyorum.

Only 20 days to go until the new year -if we can make it after 21st haha-! I'm excited, are you? What are your plans for the new years? Or even your plans for 12.12.12 which is tomorrow! Take care guys, and sorry that you had to read my moaning again... Goodnight to everyone!

Yeni yıla sadece 20 gün kaldı -eğer, 21i atlatabilirsek, haha-! Siz de benim gibi heyecanlı mısınız? Yeni yıl için planlarınız neler? Ya da 12.12.12 için, ki bu yarın? Kendinize iyi bakın millet, mızmızlığımı okumak zorunda olduğunuz için üzgünüm... Herkese iyi geceler!


Seray, Lina, Verda, Irmak, Yağmur, Dorina, Doruk, Altuğ, Baturay, Alihan, Berkay, Edith, Oğuzhan, Elvan, Elif, Deniz, ve bu postta fotoğrafı olmayan daha birçok isim, hepinizi çok seviyorum.

12 comments:

  1. You are such a lovely girl
    :)

    ReplyDelete
  2. Seni yerim la gece gece aglatcan beni sapsikk. Biz de seni cok seviyoruz asla kopmicaz ve o countless memorieslerimiz daha da cogalicak :)
    Ben kimin tahmin et hohoho

    ReplyDelete
  3. Tecrübe dedikleri şeyi bana ben yaşamadan anlattıkları zaman gülüp geçerdim onlara, olur mu öyle diye? Yaşadıkça anladım ki dedikleri üç aşağı beş yukarı aynı oluyormuş. Keşkem unutmayacağım dediği şeyleri unutmasa insan. Sürekli aklında kalsa ve ah o güzel günler diye yarınlara anlatıverse. Ama gerçek dünyanın -ki aklıma şu an da matrix geldi, ne alakaysa- uğraşları içerisine girdiği zaman insanlar pek de hatıralara yer veremiyor. Neden mi? İnan ben de bilmiyorum.. :) Ama kaleminin sağlam olduğunu söyleyebilirim. Eğer istersen arkadaşlarla çıkardığımız dergimizde yazabilirsin. Tabii istersen!.

    (Anektod: Aramakla bulunmaz ancak bulanlar hep arayanlardır..)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Sanırım dediğin doğru, günümüzde herkes o kadar maddiyetle meşgul ki, maneviyata ve hissiyata pek önem vermiyorlar. Ve dergide yazmayı çok isterim tabii ki! :)

      Delete
  4. aaaw I know what you mean, but trust me college and new friends and everything about that will be great :D Im to sentimental too and was were scared friendships will end after high school, but trust me you will keep the really important ones :)) our cultures are soo similar its insane :D hate a lot of things about "us" but one of the things I really LOVE is that we are so friendly and warm :) so dont loose that I think its great!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hey Ada! :)
      I hope that I'll remain my close relationship with my friends. I remember you're from Sarajevo right? If so, then I wouldn't be surprised that our cultures are so similar, it's really amazing that we got all the people we love the most and be really close to them. <3
      Thanks so much for commenting, your comments always make me happy. :)

      Delete
    2. Yes, Sarajevo :) your very welcome, thank you for answering always :D you seem so lovely :)

      Delete
    3. Oh thank you, but no, YOU are the one who's lovely, thanks again for your positive and friendly comments always. :)

      Delete
  5. When I read this post it feels like I'm reading my own mind, the exact words of my thoughts and feelings. I gotta admit that I'm a bit of a loner but those friends that I have over here mean the world to me. Moving by myself to another city with people I don't know seems frightening (especially when I have problems with trusting new people). But you know it's the most important to keep in touch with you friends. Yes it will be hard to leave them, but it won't be a goodbye :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hey Sabina <3
      First of all, it must be really exciting to move to another place, I'd love to try to do that and hopefully will. Secondly, I'm sure you'll manage to fit in where ever you go just fine as long as you have a caring heart and a great personality just like now. And it's so natural that you have trust issues, who doesn't, but remember to be always positive. As you said, this is definitely not a goodbye, it's just another chapter of your story and I wish you the best while writing it. :)

      Delete

I'm thankful for any criticism, comment or any form of words which will help me to improve, so shoot me!